Baştan kendime “Canım çok olay oldu ya, neymiş diye izliyorum” yalanını söyleyip dursam da dördüncüden sonra kabul etmem gerekti: Madonna’nın Superbowl yarızaman şovunda akıl almaz bir şeyler vardı gerçekten de. Sekizinci izleyişimden sonra bütün yalanlar tel tel döküldü, bir başıma keltoş kaldım. Dünyanın bütün tartışılmaz, fişekli başarılarının kraliçesi Madonna’yı parende atarken izleyip herhangi bir şey hissetmek 2012’de biraz acıklı da sayılır. O kadar açıkta ki. O da zaten bunu istiyordu. Oyuna düştün! 

Hani Thomas Bernhard romanlarında oluyor ya, kendi mahvına tamamen kilitlenmiş ve yeminli, iradesini küçülmeye, yok olmaya mükemmelen yönlendirmiş karakterler… Madonna onun tam tersi. Tam tersi! Hep büyümeye, boşluktan, zamandan da genişlemeye yeminli. O yüzden aynı şekilde grotesk. İkisi de normal insana hiçbir şey ifade etmiyor malesef. Aynı hissin on katı küçüğünü bile içinde tekrarlayamıyorsun. Günde dokuz saat spor yapmak ne demek? Günde dokuz saat nefret mektubu yazmak ne demek? Birini sevmek, unutmak, inatla bir stadyuma sarılmak ne demek?

Gülünç, korkunç, hayranlık uyandırıcı, rahatsız edici… İçinde hepsi var, bir yandan duramadım dans ettim. Ayrı taraftan yüzümde de hep yukardaki erken Ajda ifadesi. Her izlediğimde. 

Böyle şeyler olabiliyor. Allahtan Ajda başarının, yenilginin ve inadın şarkısını da söylemiş.